Sıla hasreti. Vatan hasreti. Kavuşma hasreti. Evet dostlar, tam olarak kelime karşılığı işte böyle Dâ-üs-sılâ kelimesinin.
İnsanların doğup büyüdükleri, üzerinde koşup oynadıkları, çocukluklarının en güzel günlerini geçirdikleri memleketlerini, vatanlarını özlemelerinden daha tabi bir şey olabilir mi? Ana sütü gibi tertemiz, dağ çiçekleri kadar narin, yayla çiçekleri kadar efsunludur memleket. Sanırsınız ki dünyanın merkezi burası. Böyle düşünürdüm çocukluğumda, hoş bu gün bile ha cennet ha doğduğum köy! Terazinin iki kefesine koysanız emin olun biri diğerinden hafif ya da ağır gelmez.
Zaman zaman gözlerimin önünden bir film şeridi gibi geçer çocukluğum, doğup büyüdüğüm, koşup oynadığım, kırlarında binbir çeşit çiçek topladığım, pınarlarından doya doya su içtiğim, yaylalarında kuzuların peşinden koştuğum memleketim. Bu topraklarda doğup büyüyen insanın “insan” olmaması, ince ruhlu bir şair olmaması, yaratılan her şeyi sevmemesi mümkün mü? Herhalde insanlar vatanlarından ayrı kaldığında daha bir ince ruhlu, daha bir hoşgörülü, daha bir anlayışlı oluyorlar. Zira köye ne zaman ayak bassam (iyileri zaten tanıyoruz onlar her daim iyi de) biraz soğuk biraz geçimsiz bildiğim komşuları da öylesine ince öylesine içten öylesine candan görüyorum ki bunun asla bir yapmacıklık olmadığını biliyorum.
Bu yıl cümbür cemaat köydeyiz. Onuncusunu düzenlediğimiz kır gezisini köyde yapıyoruz zira. Evet, yanlış duymadınız onuncusu. İlkini 1999'da İstanbul Sazakçeşme piknik alanında düzenlemek için hazırlıklara başladığımızda kurucu başkanımız Yılmaz Koç ellerini ovuşturarak gelmiş “Hocam ya rezil olur muyuz? Bu sene kimseyi davet etmeyelim yoksa” dediğinde “Korkma başkan, bu işi öyle yaparız ki, hem de her yerde anlatırlar” dememe, bütün ikna çabalarıma rağmen ilk yıl dışarıdan misafir davet etmeye cesaret edememişti ne yazık ki. Oysa güle oynaya öyle bir kır pikniği yapmıştık ki ertesi yıl herkes davet edilmiş bir köy pikniği için aşırı sayılabilecek bir kalabalık toplanmıştı. Piknik bittiğinde kuşkusuz yönetimdeki herkesin ağzı kulaklarına varıyordu. Ertesi günlerde her yanda Duman'ın pikniğinin güzelliği anlatılıyordu.
Evet o günden bu günlere pikniklerimiz daha bir güzelleşti daha bir zenginleşti daha bir kalabalıklaştı. Ürkek adımlarla horonun kuyruğundan tutanlar horonun başından ayrılmaz oldu. Bu topluluğun kendine güveni geldi. Çocuklarımız bizleri örnek almaya başladı.
Maalesef şunu da bir öz eleştiri olarak yapmak zorundayım. Bütün iyi niyetlilere rağmen bizim toplumumuz ne yazık ki hala cahil. Özellikle köy derneklerinin büyük bir kısmında emanet ehline değil kabilecilik yapılarak taraftarı çok olana veriliyor. Bu kısır döngüyü bir şekilde kırmak gerek.
Şebinkarahisar'ın özellikle batısında ve güneyinde kalan köyler İstanbul'a çok geç gelmişler. Oysa Karahisar'ın doğusunda ve kuzeyinde kalan köyler gurbete daha erken çıkmışlar. Tabi gurbete erken çıkmanın sonucu olarak daha çok görüp geçirmişler, toplum içerisine girip çıkmışlar, kültür kazanmışlar, insanlarla yabancı guruplarla daha çok haşır neşir olmuşlar ve şehir kültürünü daha çok almışlar. Dolayısıyla bu manada Karahisar'ın batı ve güneydeki köylerine oranla daha bir organize, daha bir kendine güvenen, daha bir ekonomik özgürlüğünü kazanmış bir kitle çıkmış ortaya. Yani şehir kültürünü alma, kent yaşamına karışma konusunda bizim köylerimizden hayli önde olduklarını söylemek durumundayım.
Sevgili dostlar bizim çocuklarımızın da bizden fersah fersah önde olacaklarını çok iyi biliyorum. Şebinkarahisar'ımızın bu anlamda öncüsü diyebileceğimiz, kendisini tanımaktan büyük zevk duyduğum coşku insanı Şükrü GENÇ bey seçim çalışmaları sırasında bir konuyu hep öne çıkarıyordu. Bu konudaki duyarlılığından dolayı kendilerine teşekkür edememiştim. Bu vesileyle etmiş olayım. Sayın Şükrü GENÇ diyorlardı ki “Bizler köylerimizden şehre geldiğimizden bu yana, ne yazık ki önümüzde güzel örnekler yoktu. Oysa bu gün Şebinkarahisarlılar bizde varız diyorlar. Bizler çocuklarımıza örnek olmak istiyoruz.” Evet sayın başkan bu topluluk hakikaten büyük bir düşüncenin hayata geçirilmiş halini sizin şahsınızda yaşadı. Sizin şahsınızda Şebinkarahisarlılar o güzel ilçe Sarıyer de belediye başkanı oldu. Belki yüz binlerce Karahisar'lının yaşadığı İstanbul'da Şebinkarahisarlıların çocuklarına somut bir örnek oldunuz. Siz ve sizin gibi örneklik, önderlik ve öncülük yapan bütün Şebinkarahisarlılara sizin şahsınızda teşekkür ediyorum. Burada siyasi anlamda örneklik eden başka ağabeylerimizi de saygı ile anıyorum.
Evet birlik, beraberlik, güç birliği olmalı. İşte bütün bu süreç bu güç birliğinin çok açık bir tezahürüdür. Siyasette ticarette düğünde dernekte her yerde bişr ve beraber olmak Şebinkarahisarlıların boynunun borcudur. Burada bir teşekkürü de Şebinkarahisarlılar Derneğine ve onun sevgili başkanı Yücel KISA beye etmek isterim. Hiçbir siyasi ayrım gözetmeden Şebinkarahisarlıları bir araya getirmeyi başardılar. Her zaman olduğu gibi bu birlikteliği çeşitli rantlara dönüştürmeye çalışanlar olacaktır, ama olsun. Unutmayalım ki gülün olduğu her yerde dikeni de olacaktır. Gül dikensiz olmaz zira.
Bir sonraki yazımda şenliğimizden bahsedeceğimi bilmenizi isteyerek hepinizi Allah'a emanet ediyorum. Hayırlı Ramazanlar dileklerimle.
Eğitimci Süreyya AYDIN
